Amsterdam

kiedyś kończy się każda noc

i każde spadanie. jeszcze raz zwycięża

lot. znów burzy się krew

i rwie się głos aby śpiewać świt.

i jest to jak powrót z dalekiej podróży

by zacząć pieśń i podróż nową

słuchaj, jeszcze wszystko śpi wokoło

jak w wielkiej elegii dla Johna Donne’a,

ale przecież, przecież znowu maj

światło zaraz wybuchnie za wzgórzem.

Jacques Brel śpiewa Amsterdam.

chwyć się obłoków, chwyć

się promyka, mgnienia oczu, melodii.

jest jakaś furia nad drganiem morza,

jakieś napięcie w strunach wiatru,

w twardych kościach masztów.

Amsterdam? gdzie jest ten port,

może tu, gdzie ściska gardło,

to wzruszenie, jakiś szloch,

jakiś ból. kiedyś kończy się każda noc.

słuchaj, jak ciszę przesiąka krzyk.

wejdź w tło, w łopot harmonijek,

w chmurność pianina i raz jeszcze wejdź

w to ciało, wyrzucone na brzeg.

o życie, jeśli kiedyś bym jeszcze

w ciebie zwątpił, gdybym cię nie miał

w sobie, miłości, przypomnijcie mi

siostrzyczki ten głos:  Amsterdam, Amsterdam!

skoro to śpiewa umarły, to już

nie boję się żyć. skoro to śpiewa umarły

nie zginie Amsterdam. oto imię

wszystkich portów, w których  wino

przeistacza się w śpiew.

Amsterdam! Amsterdam!

brzmienie  gorejących krzewów,

dotkliwość dzikich róż.

jest jeszcze pasja i jest smak,

i jeszcze tęsknota, za czymś nieznanym

co dzisiaj nazwijmy: Amsterdam,

 

Amsterdam!

Amsterdam!

 

Gdynia, maj 2008

 

Fot. Artur Nowaczewski

arturnowaczewski · 10.Amsterdam

Artur Nowaczewski

Artur Nowaczewski

Urodzony 10 października 1978 roku w Gdańsku.

Absolwent III LO „Topolówki”, w 2003 roku ukończył filologię polską na UG, a w 2008 roku obronił pod kierunkiem prof. dr. hab. Zbigniewa Majchrowskiego pracę doktorską pt. Figura ulicy w literaturze polskiej po 1918 roku. Pracownik Zakładu Teorii Literatury i Krytyki Artystycznej w Instytucie Filologii Polskiej na UG.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Pozostałe wpisy

Nasza emocjonalna Syberia

Pisarstwo Barbary Piórkowskiej rozwija się powoli, ale konsekwentnie. Poezja i proza pozostają w nim wobec siebie komplementarne, wzajemnie się uzupełniają, czerpią z siebie soki,

Czytaj więcej >>

***

aż strach pomyśleć, co trzyma pan od biologii na zapleczu. w tej klasie nie ma ani jednej żywej żaby, wszystkie są martwe, w słoikach można obejrzeć

Czytaj więcej >>

Być flâneurem w Gdańsku

Po II wojnie światowej Gdańsk znalazł się w granicach Polski, ale jedynie kilka procent przedwojennych mieszkańców pozostało w mieście. Niemców wysiedlono, gdańska polonia została

Czytaj więcej >>

Amsterdam

kiedyś kończy się każda noc i każde spadanie. jeszcze raz zwycięża lot. znów burzy się krew i rwie się głos aby śpiewać

Czytaj więcej >>

Krokowa (2019)/ Kaszuby

  Pociąg do Krokowej jeździł jeszcze zanim poprowadzono linię na Mierzeję Helską. Mijał po drodze wieś Gdynia, skręcał z Redy w kierunku Pucka i Swarzewa, kilkanaście

Czytaj więcej >>

Spadający liść

na przykład Ryszard Tarasiewicz ze Śląska Wrocław. niewysoki, szopa włosów nad czołem, bardzo silne uderzenie z dystansu. te strzały nazywano spadającymi liśćmi dębu. piłka

Czytaj więcej >>

Leon Zawodowiec

1. przychodzę do ciebie mała i bezbronna, otwórz proszę, otwórz, wniosę ze sobą ciemność swojego domu, wniosę w ciebie swojego ojca, jego krzyk otwórz,

Czytaj więcej >>

Dziadek, Bałtyk, Wieczno

         Morze? Długo jedynie dystans, niechęć, obawa. Wszystko z powodu ekologicznej katastrofy. Z dzieciństwa zapamiętałem najbardziej obraz zwałów czarnych, śmierdzących glonów, wymieszanych z wyrzucanymi

Czytaj więcej >>

malutkość i Morze

znaczy piszesz o czym? o Jakubie Paganelu. o kim? O profesorze Paganelu z Dzieci Kapitana Granta – znajduję go we mgle na mostku w postaci konika polnego. konika?

Czytaj więcej >>

Literacki mit Gdańska po 1945 roku

 Czy istnieje literacki mit Gdańska? Wyobrażenie miasta, które narzuca się tak silnie, że kształtuje wyobraźnię jego mieszkańców? Czy w konfrontacji z gdańską przestrzenią doświadczamy „mitycznej przemocy”?

Czytaj więcej >>

Płynny Monolit

stojąc na mostku wpatruję się w płynny monolit wszystko jeden szum nas pochłonie myślę: kroplo, mogłaś spaść wtedy z deszczem. może wtedy poznałbym

Czytaj więcej >>