Leon Zawodowiec

1.

przychodzę do ciebie mała i bezbronna,

otwórz proszę, otwórz, wniosę

ze sobą ciemność swojego domu,

wniosę w ciebie swojego ojca, jego krzyk

otwórz, muszę w tobie zamieszkać,

w tobie usnąć, złożyć wszystkie sny

inaczej mnie nie będzie, inaczej

coś mi się stanie, otwórz, otwórz drzwi,

musisz przecież coś czuć kiedy widzisz

jak płaczę, przyniosłam ci mleko,

zmartwiłeś się moim podbitym okiem.

a teraz, teraz już wszystko

od ciebie zależy, musisz podjąć ryzyko

potrzebujesz mnie Leo, otwórz please

(I otwiera, otwiera przecież zawsze

i przegrana jest ta walka, zawsze ulegnie

małym dziewczynkom. przecież dla nich

bije jego siła i wrażliwość,

odtąd będziemy razem mała świnko)

2.

w skwarze asfalt się podnosi do sierpniowego

nieba, drży powietrze, kiedy wchodzą

w kadr, on wielki, stawia milowe kroki,

w futerale gitary niesie eksplozję desperado

ona malutka, energiczna kobietka,

przejęłą władzę nad jego skrzydłokwiatem,

Facet jest wielki jak Empire State,

ale w jej rękach to miękka łodyga,

to jasne! tak być musi: Jean Reno

będzie galernikiem małej Kozety,

Paryż to Manhattan!

3.

mówi Javert: ślepy jak litera. pies

powołany żeby ścigać wścieklej niż inni

aby zdzierać maski i nazwiska,

możecie do mnie mówić inspektorze

albo Porfiry Porfirowiczu i żadnej pary z ust,

żadnej pary ze słów. czarne jest czarne,

zero odcieni, mętnych szarości.

Bóg wybacza, Javert nigdy!

jestem karzącą ręką prawa.  (uwielbiam

Beethovena, te chwile ciszy przed burzą!).

lecz gdy wszystko jest dopięte i pozostaje

w pełnej gotowości… wtem!

na podłogę wypada mały guziczek,

dokąd to toczysz się mały guziczku,

srebny guziczku, który nie chcesz zamilknąć

i ośmieszasz nasz mundurowy majestat?

przywołuję cię do porządku. baczność!

ściągnij mi tu wszystkich. natychmiast.

everyone!!! tak krzyczę, (srogość, panie

srogość!) ale i tak wiem, że sprawa

jest przegrana wszystko na nic.

ten mały guziczek, pierdolony guziczek

będzie grzmiał na wieki.

 

Fot. Artur Nowaczewski

arturnowaczewski · 9.Leon Zawodowiec

Artur Nowaczewski

Artur Nowaczewski

Urodzony 10 października 1978 roku w Gdańsku.

Absolwent III LO „Topolówki”, w 2003 roku ukończył filologię polską na UG, a w 2008 roku obronił pod kierunkiem prof. dr. hab. Zbigniewa Majchrowskiego pracę doktorską pt. Figura ulicy w literaturze polskiej po 1918 roku. Pracownik Zakładu Teorii Literatury i Krytyki Artystycznej w Instytucie Filologii Polskiej na UG.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Pozostałe wpisy

Krokowa (2019)/ Kaszuby

  Pociąg do Krokowej jeździł jeszcze zanim poprowadzono linię na Mierzeję Helską. Mijał po drodze wieś Gdynia, skręcał z Redy w kierunku Pucka i Swarzewa, kilkanaście

Czytaj więcej >>

Dziadek, Bałtyk, Wieczno

         Morze? Długo jedynie dystans, niechęć, obawa. Wszystko z powodu ekologicznej katastrofy. Z dzieciństwa zapamiętałem najbardziej obraz zwałów czarnych, śmierdzących glonów, wymieszanych z wyrzucanymi

Czytaj więcej >>

Poeci-piechurzy

Pieszo podróżowano od zawsze, nieraz z powodów bardzo trywialnych – czasami nie było innej możliwości, żeby dotrzeć do celu wędrówki. W średniowieczu piechur jest przede wszystkim

Czytaj więcej >>

Spadający liść

na przykład Ryszard Tarasiewicz ze Śląska Wrocław. niewysoki, szopa włosów nad czołem, bardzo silne uderzenie z dystansu. te strzały nazywano spadającymi liśćmi dębu. piłka

Czytaj więcej >>

Pielenie ryżu i bryłka cukru

Właściwie nie prowadziło się z Koreańczykami prywatnych rozmów. Zazwyczaj nie wiedziało się o nich nic. Pracownicy Chopolu, tak jak wszyscy Koreańczycy musieli odpracować odpowiednią ilość

Czytaj więcej >>

***

aż strach pomyśleć, co trzyma pan od biologii na zapleczu. w tej klasie nie ma ani jednej żywej żaby, wszystkie są martwe, w słoikach można obejrzeć

Czytaj więcej >>

Literacki mit Gdańska po 1945 roku

 Czy istnieje literacki mit Gdańska? Wyobrażenie miasta, które narzuca się tak silnie, że kształtuje wyobraźnię jego mieszkańców? Czy w konfrontacji z gdańską przestrzenią doświadczamy „mitycznej przemocy”?

Czytaj więcej >>

Amsterdam

kiedyś kończy się każda noc i każde spadanie. jeszcze raz zwycięża lot. znów burzy się krew i rwie się głos aby śpiewać

Czytaj więcej >>