Ulica Batorego

 sztachety płotu jak zęby staruszki, całe z próchna,

wystarczy poruszyć i otwiera się droga

do starego ogrodu. Pan Bóg nakleił plastry światła

na kurz boiska, w szczelinach między cegłami lęgną się

anderseny, każdy we fraku, na oko wielkości  świerszcza.

 

przewijam siatka po siatce, okno po oknie codzienną

drogę do szkoły. stop. spójrz na ten biały domek,

co przycupnął za ławeczką, popatrz jak żuk wędruje

brzegiem krawężnika, tyle jest światów ile ich znajdziesz

w półcieniach i skrawkach malowanej brudem szyby.

 

właśnie tak. tu. teraz. te wszystkie mury są piękne,

choć czas w nie zaszczepił smutek.

wrzeszczan beauty albo jakakolwiek twoja,

może być nawet szara i z Sosnowca,

secesyjna jak Gliwice, surowa jak neogotyk.

wrzeciono stylów, które przędzie się gdzie tylko

spojrzysz, zaczątek baśni, symbol niczego i wszystkiego.

 

ten świat, co jest.

 

(ze zbioru Commodore 64, Sopot 2005)

Artur Nowaczewski

Artur Nowaczewski

Urodzony 10 października 1978 roku w Gdańsku.

Absolwent III LO „Topolówki”, w 2003 roku ukończył filologię polską na UG, a w 2008 roku obronił pod kierunkiem prof. dr. hab. Zbigniewa Majchrowskiego pracę doktorską pt. Figura ulicy w literaturze polskiej po 1918 roku. Pracownik Zakładu Teorii Literatury i Krytyki Artystycznej w Instytucie Filologii Polskiej na UG.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Pozostałe wpisy

Poligon

„Mieszkam w wysokiej wieży, ona mnie obroni Nie walczę już z nikim, nie walczę już o nic” (Sztywny Pal Azji, Wieża radości, wieża samotności)

Czytaj więcej >>

Moskwa (2016)/ Rosja

Jadąc autobusem do Moskwy można było poczuć przedsmak wielkich przestrzeni. Im dalej na wschód, tym mniej ludzi. Już Łotwa wydawała się wyludniona.

Czytaj więcej >>

***

aż strach pomyśleć, co trzyma pan od biologii na zapleczu. w tej klasie nie ma ani jednej żywej żaby, wszystkie są martwe, w słoikach można obejrzeć

Czytaj więcej >>

Noc Mleczna

rosłem i rosłem. a śladem moich spojrzeń i miniętych ulic coś rosło we mnie. słońce świeciło, padały deszcze, chciałem pomieścić w pamięci każdy listek, każdy liszaj

Czytaj więcej >>

Karkonosze (2019)/Sudety

Wyjrzałem za okno i już wiedziałem, że będzie dobrze. Na ciemnym jeszcze niebie widać było gwiazdy. Ani jednej chmury. Na gałęziach kosodrzewin osiadł pierwszy w tym

Czytaj więcej >>

Nasza emocjonalna Syberia

Pisarstwo Barbary Piórkowskiej rozwija się powoli, ale konsekwentnie. Poezja i proza pozostają w nim wobec siebie komplementarne, wzajemnie się uzupełniają, czerpią z siebie soki,

Czytaj więcej >>

Ulica Batorego

 sztachety płotu jak zęby staruszki, całe z próchna, wystarczy poruszyć i otwiera się droga do starego ogrodu. Pan Bóg nakleił plastry światła na kurz

Czytaj więcej >>